De winter van 1962-1963

Hallo mensen ik weet nog heel goed hoe de winter van 1962-1963 begon. We lagen met de Fendo in Austerlits Parijs en hadden net stukgoed geladen voor Londen. We zouden de andere morgen varen. Toen we de andere morgen boven kwamen lag de Seine helemaal dicht van het ijs er was geen doorkomen meer aan. En het was berekoud  20 tot 25 graden onder nul was aan de orde van de dag. Daar lagen we dan de kachel voor de centrale verwarming loeide de hele dag vol aan. En kon het ternauwernood bij houden om de hele mikmak warm te houden. Half Februari kregen we te horen dat we door een ijsbreker uit onze benarde positie bevrijd zouden worden. We hadden wel nooit van een ijsbreker in die regio gehoord, maar ja we dachten die zie je natuurlijk alleen als het vriest. De andere morgen lagen we dus te wachten op de ijsbreker die ons uit het ijs zou komen bevrijden. Op een zeker moment hoorde we een ijl gefluit. En zagen we een sleepbootje met een sleepschip van zo,n 2000 ton achter zijn kont, met dikke  zwarte rookwolken uit zijn schoorsteen. Onder de stalenbrug van de metro achter ons komen varen. Toen hij ons tot op zo.n vijftig meter genaderd was gaf hij een korte stoot op zijn fluit. En hij gooide het sleepschip los die met ratelende ketting zijn anker liet vallen. De ijsbreker, we zagen nu dat het de Michélle was, een klein sleepbootje dat we dikwijls met sleepschepen voorbij zagen varen. Alleen was er nu een soort constructie van stalen balken voor de boeg gelast. En zie daar de kleine kittige Michéle was een ijsbreker geworden. Met dikke vette wolken uit haar pijp kwam ze op ons af. Het ijs dat ons belemmerde van de kade weg te varen schoot krakend  naar beide zijden van haar flanken weg. Toen we vrij in de losse schotsen dreven vaarde ze weer op het sleepschip af. Maakte vast en ze begon het sleepschip weer naar de Pont d, Austerlits te trekken. Toen het sleepschip ons voorbij was sloten wij ons daar achter bij aan. Steeds nader kwam de Michéle bij de Pont d, Austerlits. En omdat de bogen van die brug vrij nauw waren duwde het sleepbootje de ijsschotsen steeds hoger voor haar boeg op. Dat het zo niet door kon gaan zagen wij voor onze ogen gebeuren.Onze ouwe die de catastrofe aan zag komen  begon achteruit te slaan en gaf  order let go anker. De Michéle had  al zoveel ijs voor zijn boeg omhoog geduwd  dat het over haar boeg het dek op begon te glijden. En ze begon zijwaarts weg te draaien, en vol afgrijzen zagen we het sleepschip op de onbeschermde flank van de Michéle af varen. Plotseling kwam er op de voorplecht van het sleepschip een rennend figuurtje in ons gezichtveld. En toen het sleepschip even voordat hij de Michéle met zijn 2000 ton in zijn flank zou rammen. Hoorden we hoe de ankerketting van het sleepschip, rammelend uit haar ankerkluis kwam. En daar door ontkwam het kleine als ijsbreker omgebouwde sleepbootje maar nipt aan de ondergang. Het sleepschip  schampte met zijn scherpen boeg  net  langs de flank van de Michéle. Wat  een lichte schade tot gevolg had opgelucht haalden we weer adem.Blij dat dit avontuur niet op een drama uitgelopen was. Want toen we later op eigen kracht de Michéle passeerden die aan de kade van al haar commotie lag te bekomen. Zagen we in haar stuurhuis twee kleine kinderen met de vrouw van de schipper aan de tafel zitten eten. Leen

Terug