Seinevaart,"

 

Hallo mensen deze pagina gaat over de seinevaart in de zestiger jaren. En ik mocht dit gebeuren zo,n 30 maanden lang mee maken. Het  commentaar bij de foto,s is door, Changer de cuisine donne de l'appétit mzzltf!!!!!  Ruudvan der Duin verzorgt. Die op verschillende coasters die de Seine op gingen als kok vaarde. Uiteraard heb ik zelf ook foto,s en tekst aan dit Topic toegevoegd. Een  paar foto,s zijn van mij zelf en de rest is door anderen gemaakt. Het enigste wat ik gedaan heb is de foto,s met daarbij behorende teksten een plaats op deze pagina te geven. Een soort regie kunnen we wel zeggen. En daar zullen ook wel fouten in zitten mocht je  over het één en ander kritiek hebben.  Geef het dan wel opbouwend? En schrijf het aub in het scheepsjournaal helemaal hier onder!

 

Eén van mijn prettigste tijden was voor mij toch wel de Seinevaart. In Feb 1960 moest ik naar Zierikzee waar de Fendo geladen met uien, op mij lag te wachten om aan te monsteren. We gingen eerst naar Londen, en vandaar uit naar Parijs. Op de foto hier boven liggen we bij Le Havre voor anker op de loods te wachten.Hij is gemaakt door zo,n oud gevechtsvliegtuig uit de tweede Wereldoorlog. Je werd in die tijd dood gegooid door zulk soort foto,s  ik had er ook nog een paar als we de Thames kwamen opvaren. Maar die ben ik helaas kwijt en aangezien het op sporen van de bemanning in die tijd niks opleverde. Zullen we het met de foto,s die ik nog heb moeten doen, en dat waren er niet veel.

 

 

                         De Rouan pakketboot aan de kade van Rouan.

       De Marne in Gennevilliers, Port Autonome d' Paris.

De Marne in volle zee.

 

De Marne.

 

Het dicht  maken van de Fendo   in Gennevilliers, Port Autonome d' Paris. En dan op naar één of andere kade aan de Seine om ruwe gips te gaan laden.

 

En hier gaat onze Topkok Ruud Verduin met zijn uitleg van de onderstaande foto,s van start!! De Seine bootjes kwamen vaak vanuit Londen, maar ook vanuit diverse andere havens richting Rouen. Daar werd vaak een deel van de lading gelost. En het stuurhuis vakkundig naar beneden gehaald. Dat demontabel was gemaakt zo dat men snel de klus kon klaren. En dan ging men vanuit Rouen, richting Elbeuf, meestal de 1e stop voor de loodsen. Omdat ze vanuit daar nog naar huis konden gaan. Want eenmaal in het midden van de Seine aangekomen ging dat minder gemakkelijk. We moesten dan vaak tegen een boom afmeren om zo dichtbij als mogelijk, bij het hotelletje te komen. De Seine heeft op verschillende punten een zeer mooi landschap, wat zal blijken uit de volgende foto's.
p.s deze vorige foto laat Rouen zien met z'n beroemde kathedraal, en vlak daarbij was het bekende "HORLOGE". Het was vroeger bij de Rive droit & gauche nog ouderwets gezellig , maar ook hier heeft de nieuwbouw conjunctuur enorm toegeslagen Er is dan ook bijna niets meer over van het"oude"centrum van het eens zo mooie Rouen.

 

 

Zo als jullie kunnen zien zijn er vele mooie plekjes langs de Seine, met soms wel zeer mooie optrekjes. Deze vond ik op weg naar Elbeuf, waar de 1e sluizen op ons wachten. Ik meen dat er tot aan Parijs 5 sluizen zijn, waar we doorheen moesten. En omdat er 's nachts niet gevaren mocht worden, was het voor de mensen van de nautische dienst een aangenaam gezicht. Als er langs de Seine mensen lagen te zonnen. En als er vrouwen tussen lagen werden we door de jongens op de brug gewaarschuwd. 
Foto 3 laat een luchtfoto zien van de sluizen en het stadje Elbeuf  [nu zo'n 70.000 inwoners]. Wat vroeger niet meer dan een dorpje was met een paar honderd inwoners. Als we de sluizen van Elbeuf verlaten hebben gaan we op weg naar Mericourt, met daar tussen in Les Andelys. 

 

 

 

Op de 1e foto zien jullie een bekend stukje in de aanloop van ELBEUF naar MERICOURT. Te weten "LES ANDELYS" en op de 2e en 3e foto de sluizen van MERICOURT, alwaar er vaak 's nachts werd vast gelegd. Meestal aan een boom of zo, want de voorzieningen waren in die tijd nog niet zo best. Tevens voor ons de gelegenheid om vaak met halsbrekende toeren om van boord te komen. Om een potje bier [Amstel] te gaan halen, maar helaas was het Hollandse bier vaak op, in de plaatselijke cafe-bar-epicerie [zeep,tandpasta,ansichtkaarten,briefpapier etc.] En effe op zo'n prikbord een prijsje zien te winnen, op de 2e foto kan je het cafeetje nog aan Stuurboord zien.
Stukje van de webmaster! Ik heb in Jullie 2004 met mijn vrouw, die in de begin zestiger jaren met onze kleine dochter mee vaarde.  Nog een keer tochtje van af Honfleur langs die kant van de Seine naar Parijs gemaakt. En in bovenstaand Hotelletje overnacht  De dochter Eléne van de uitbater van toen voerde er nu de Scepter. Er was nog niet veel veranderd in de gelagkamer,het toilet was nog in de zelfde hoek. De deur was nog het zelfde als toen alleen had hij nu een ander kleurtje. Ik herinner me nog dat er altijd een mooie Foto van een Pin-upgirl op geprikt zat. Steevast haalde ik die dan na het laatste bezoek van de deur af. En ieder reis zat er weer een andere op geprikt wel een doorzettertje die vader van Eléne.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deze sluizen zijn dus de 1e vanaf ROUEN, ze zijn pas nog, helemaal gereinigd, er kwam 6000 ton vuil van deze sluis AMFREVILLE af, en de kosten bedroegen 28 miljoen €,de Franse regering heeft in totaal ruim 90 miljoen € uitgetrokken om tot aan 2006 alle sluizen "schoon te laten maken"
in totaal [ 6stuks], tijdens deze schoonmaakbeurt kon de scheepvaart , met beperkte vaarsnelheid door gaan, er werd  namelijk 24 uur p/d gewerkt, dus zijn ze nu weer schoon voor lange tijd.
Ps. Nu ik zo deze foto,s zie,  zijn ze toch  groter dan dat ik dacht dat ze vroeger waren.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De 1e foto laat een van de vele mooie stukjes op de SEINE zien, en is genomen bij Le Val Saint-Martin, maar zou ook ergens anders genomen kunnen zijn. Want er zijn ontzettend veel mooie plekjes op deze SEINE. De 2e foto is er een die ik van een Franse maritieme site [yachting-club] heb kunnen afhalen, want er was bijna niets te vinden van deze sluis no 2, "Notre Dame la Garenne", dus heb ik ze bedankt voor dit plaatje.

 

Een stukje van de webmaster! Ja deze sluizen zullen de meeste Seinevaarders zich wel herinneren. In een eerder stadium zagen jullie ze al, maar nu in en op de sluis van Mericourt. Ik denk dan ook dat deze foto al van enige tijd geleden is, maar hij is wel heel herkenbaar. We maakten met de Fendo op deze sluis een paar angstige momenten mee. De overbrenging van de Motor was net die reis daar voor over gebracht naar het stuurhuis toe. En de Motor had men afgesteld naar ik meen van 240 Pk naar 195 PK. Dan hoefde je maar met één WTK te varen lekker grunnings zunig! Was ik daar plotseling mijn maatje Anton de tweede meester kwijt, om  als enigste WTK over te blijven. Maar van die overbrenging had men de verbindingsstang te dicht bij de trap geplaatst. Maar één van onze matrozen had zijn jas net op die plaats te drogen gehangen. Zo dat  men op een zeker moment de motor van uit het Stuurhuis niet meer in zijn achteruit kon krijgen. Ik stond op het moment dat we sluis in vaarden. In de deuropening van de Machinekamer, naar de verrichtingen van Jan onze Matroos te kijken.  Op een zeker moment waren  met het achterschip de voordeuren van de sluis al  breed gepasseerd. En ik vond dat we toch wel een beetje te veel snelheid maakten. Een klapje achteruit zou nu toch wel nodig zijn dacht ik zo in me zelf. Je moest je niet voor stellen dat we de voorste sluisdeur er uit zouden varen. We hadden tenslotte zestig ton Dynamiet aan boord, maar plotseling vloog de deur van het Stuurhuis boven ons open. En schreeuwde onze Ouwe Meesterrr ik krijg hem niet in zijn achter uit er zit iets vast. Ik glees met een rotgang de trappen af naar beneden toe. Trok handmatig de nokkenas in de achteruitstand, en startte de Motor. Waarna ik de regulateur vol open draaide. Terwijl de motor voluit achteruit tolde wachtte ik in spanning af wat er gebeuren ging . Op een zeker moment voelde ik een lichte trilling door het schip gaan. En toen belde de nog aanwezige telegraaf voor langzaam achteruit,  en daarna stop. Toen ik daarna boven kwam bleek dat we de Sluisdeur licht geraakt hadden zonder enige schade te veroorzaken. Later bleek de aandrijfstang die van uit het Stuurhuis kwam te dicht langs de trap te lopen. Net waar de jas van onze matroos  Leo te drogen hing. En omdat die stang als hij boven in zijn achteruit werd geduwd, een stukje opzij ging zat die jas op de trap in de weg. En viel daar door niet goed op zijn plaats. Ik heb toen een mooie bocht op de plek des onheil in de stang gemaakt, zo dat euvel in het vervolg niet meer kon plaats vinden .  

 

 



 

 

We zijn nu in Andrecy aangekomen, wat eerst een barrage [stuwdam] had [ foto 3] en vervolgens in 1959 een sluis erbij kreeg [ foto1] en in 1974 een zogenaamde sluis-Stuw functie kreeg. Ook deze sluis stond in 't plan voor de grote schoonmaak, zo had de Franse regering besloten met het Waterschap van de SEINE-MARITIME. Er was de laatste jaren een enorme aanvoer van containers van Rouen naar Parijs op gang gekomen. Dus was de Scheepvaart enorm op de Seine gestegen. Het eilandje Andrecy, bestaat eigenlijk uit 3 kleine eilandjes en is erg geliefd bij de sportvissers. Ook voor deze groep hebben ze wat gedaan, er is namelijk een speciale extra geul gemaakt . Om het de vissen gemakkelijker te maken de Seine op te zwemmen. En zo de visstand te verbeteren, men had het er al over dat er zalm en forel, was gesignaleerd. Andrecy heeft nu 12000 inwoners, en ligt op 74 km van Parijs. Ter informatie de Seine is in totaal 776 km lang, en is in de loop der jaren verschillende keren buiten zijn oevers getreden. De meest beroemde of beruchte was in 1910, toen stond dan ook half Parijs onder water  maar hier over later. In Andrecy bleef het ook niet droog, getuige de volgende foto,s.

 

 

 

 

 

Foto 1 laat de brug zien bij Andrecy in het begin van de vorige eeuw. De 2e foto is nog eens de sluis van Andresy, maar nu van de andere kant van de Stuw. En de 3e foto laat duidelijk zien dat het er in 1910 echt wel veel water overlast was. Het waterpeil stond maar liefst op 24 meter terwijl het normaal peil 17 meter was. Dus dat was ruim genoeg om natte pootjes te krijgen, en dat hebben ze toentertijd geweten.  Zoals ik al  reeds eerder vertelde stond ook half Parijs onder water, maar daarover later. Bij de 4e foto van deze serie zijn we aangekomen bij Bougival, en deze aanloop zal bij velen van ons bekend zijn. Ook was Bougival voor veel kunstenaars een bron van inspiratie De 5e foto is, [ le pont de Bougival] dit schilderijtje is van MONET. Maar ook RENOIR heeft er vele schilderijen gemaakt, w.o." la danse a Bougival." Als men over het bruggetje liep kwam men bij een zeer bekend restaurant "le CHEVAL NOIR" Het stond bekend om zijn visgerechten, kreeft, ganzenlever en het had jarenlang één Michelin ster. Het Restaurant is in 2001 over gegaan in een andere naam le CAMELIA. En velen van ons parijs vaarders hebben het langs de kant zien liggen als zij er langs vaarden. Ik heb er in de zestiger jaren ooit eens gegeten, en dat staat mij heden ten dage nog steeds bij. Ik heb er ongelooflijk goed maar voor al ook heel lekker gegeten uit de kunst was het.
Hier na gaan we op weg naar Suresnes dat is de laatste en 6e sluis.

Ik heb vernomen dat Le Camelia nu twee heeft, en ze is er dus één ster ,bij de heren van Michelin op vooruit gegaan. Want dat heeft toch veel aanzien, vooral in Frankrijk, maar ook zoveel invloed dat het je maken en breken kan. Getuige wat een een beroemde chef deed Die schoot zich over hoop met een jachtgeweer toen hij er op attent gemaakt werd dat 't wat minder met de zaak ging. En dat hij op moest passen dat er niet nog één af zou gaan, en dat geeft en chefkok  toch ook te denken.
Wederom een correctie, over de chef die zich zelf het graf in joeg. Dit was de Meesterchef Bernard Loiseau... die een eigen imperium bezat en drie
van de Michelin had. Maar ook de grote tegenhanger ervan die  op de lijst stond ,de GAULT/MILLAU. Want hij stond daar op 19/20, bijna volmaakt dus, en hij ging naar 17/20, plus de waarschuwing van Michelin. Endat heeft de radeloze man er toe gebracht zich zelf door het hoofd te schieten. Hij had een zeer hoog aanzien in de Franse Haute Cuisine, en was bevriend met o.a Paul Bocuse.

 


 

 

 

We zijn nu in de laatste sluis, foto 3, zal de meeste oud Seine vaarders zeker aanspreken. Want voor hun is deze oude foto zeer herkenbaar.  Want in die tijd vloog je zo door dat sluisje heen, foto 2 laat een wat jonger sluisgezicht zien, en foto 4 is de hedendaagse. Die er wel even wat anders uitziet dan die van foto 3, en jullie zullen wel vragen hoe zit dat nu met Foto nr 1? nou deze heb ik erbij gezet om de reden dat hij niet meer als zodanig in gebruik is. Dit was de 1e sluis bij CARRIERE. Deze foto heb ik er speciaal bij gezet omdat ik aan dat sluisje heel goede herinneringen heb. Want deze sluis lag op een eilandje waarop zegge en schrijven één kroegje stond en zo,n twintig tot dertig  huizen. Een heel enkele keer lagen we hier afgemeerd, en het er was aangenaam verblijven. Je kon er ook voor weinig, een lekker hapje eten, en er werd  niet zo op de klok gekeken. Zoals dat in de andere dorpjes wel het geval was. Want daar was 't vaak om 22.00 uur en soms nog eerder: "ferme,schluss,closed", wat dan vaak bij ons in het verkeerde keelgat schoot. We verlaten nu deze sluizen om richting Gennevilliers te gaan of zoals enkele schepen, nog verder Parijs in. En dat hield dan ook gelijk wat meer risico in , waar ik later nog op terug kom. Ooit hebben we bij Gare d'Austerlitz langer gelegen dan nodig was.

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op foto 1 zien we Suresnes omstreeks 1900, de 2e foto laat Suresnes vandaag de dag zien. En de 3e: ook Suresnes ontkwam niet aan de overstroming van de Seine in 1910, getuige de derde foto. Want het is weer eens wat anders als je een bootje langs je huis voorbij ziet komen in plaats van een paard en wagen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Op deze foto's,[ zoals alle oud Seinevaarders weten ]  een gedeelte van Gennevilliers, Port Autonome de Paris te zien. Met steeds meer container aanvoer, wat in de komende jaren nog enorm worden zal groeien. Dat was in de jaren '60 wel even anders, toen lag er af en toe een zeegaand schip aan de kade. Het kwam dan ook zelden voor dat er meerdere zeeschepen  tegelijk in deze haven lagen. Deze haven geniet bij mij wel enige voorkeur, daar ik op 1 km afstand, jarenlang  heb gewoond.  Maar ik herken het deze deze dagen haast niet meer terug."Nostalgie" heet zoiets geloof ik. In ieder geval heb ik hier wel goede herinneringen aan, en ik hoop dat het met de andere oud Seine vaarders ook zo is.

 

                                                    Pont d'Austerlitz.

Verslag van de webmaster1 toen we op één van onze vele reizen onder de Pont d, Austerlitz  door vaarden, verspeelden we ons stuurhuis. Door dat een grote Tanker Full speed onder de naast ons liggende doorgang, in tegen over gestelde richting kwam persen. Ik was beneden bezig de motor te smeren toen ik een zwaar gerommel of het onweerde boven mij hoorde. En toen begon onze fluit te loeien en begon motor  langzaam te draaien. En al die tijd hoorde ik dat onze fluit maar naargeestig door bleef loeien. Later bleek dat de hele bovenbouw over de sloep op het achterdek was gedonderd. De fluit lag tussen de pijp en de opbouw in. En wonder boven wonder was de luchtleiding die de fluit van lucht voorzag niet afgeknapt. En zo doende bleef hij zijn naargeestig geloei ten gehore brengen.We hadden gelukkig geen gewonden alleen onze Stuurman lag onder het wrakhout van het stuurhuis maar op een paar schrammen na mankeerde hij gelukkig niks.

 

De Gare d' Austerlitz rechts daarop zien we de Parijse metro rijden .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op foto nr één zien jullie de Pont d'Austerlitz, dat was een bekend punt voor de Seinevaarders, die verder Parijs in gingen. Om bij de kade van Austerlitz te lossen en te laden. De tweede brug is de Gare d' Austerlitz een oude stalen brug in het verlengde gedeelte na de kade's. En de derde foto laat wederom de Pont d'Austerlitz zien. Dat was in 1910 bij de overstromingen van Parijs, en zo als je kan zien was hier toen geen scheepvaart mogelijk. Maar overstromingen gebeurde wel meer, ik herinner mij dat we in de jaren '60 eveneens een dag of 10  moesten blijven liggen. Dat was ook  in verband met de vele regen die er toen viel, zodat we niet onder De Pont d' Austerlitz door konden. De meeste mensen aan boord zijn toen naar huis gestuurd, maar toen het water weer voldoende gezakt was, hebben we nog twee weken op een andere bemanning liggen wachten. Daar de oude ploegmaten allang weer op andere schepen zaten. de Kapt eigenaar wilde zuinig zijn maar hij was uit eindelijk duurder uit. De foto daarna is er een met de kade van Austerlitz in een vroegere tijd.  Daarna zie je de Seine met z'n talrijke bruggen met op de achtergrond de Eifeltoren. Dit is mooie foto van de Seine die door Parijs stroomt. We gaan verder met de sleepbootjes bij ANDRESY, die vroeger veel dienst deden op het Seine gedeelte Andresy-Parijs. Kortom dit was een impressie van deze Seine vaart met als afsluiter de bruggen over de Seine bij Le Havre[ Tancarville] en Rouen [Normandie], de Pont de Tancarville was bij de meeste oud Seinevaarders wel bekend, hij is van 1959, en de nieuwe Normandie werd in 1995 in gebruik genomen. hopelijk hebben jullie er een beetje van kunnen genieten, en misschien tot een volgend reisje op de Thames.

       Hier eind vijftiger jaren de Paris aan de kade van Austerlitz.

 

 

En hier de kade zo  als ze er nu uitziet. Heel wat anders dan in vijftiger en zestiger jaren met zijn oude kranen en dito pakhuizen. Toen ik daar voor het laatst met de Fendo lag te lossen en laden .

 

                                                               Pont d' Neuf.

                                                          Pont d'Alexandre

 

Dit scheepje met de drie meisjes en twee paard,jes aan boord. Lag in Jullie 1957 een paar mijl stroom opwaarts, onder de Pont d'Austerlitz door aan de Seine kade.          

                Gare d' Austerlitz met daar op de metro.

 

                                        La Seine au Pont d' Arts.

      En hier onder zien jullie enkele van de vele Seine schepen.

                                       BURGUNDIA.

Burgundia.

 

Francia.

 

Francia.

 

Wega.

 

De Harry later de Kitty G als ik het goed heb?

 

                                                           MYFEM.

                                            De te water lating van de Ella bij ?

             Hier is de Ella als een onderzeeér aan het rock en rollen.

                                                Een scheepje met pit die Ella.

 

                                  De Ella met daar achter de Marianne.

 

 

 

                                                            GEFLE.

 

 

 

                  Meuse

 

 

      De Sambre met op de achtergrond de Nottredamme.

 

En de Sambre alweer, duidelijk ziet men de lage opbouw van dit schip. Dat om gemakkelijker onder de bruggen van de Seine door te kunnen varen. 

Een van de  Franse coasters onder één van de bruggen van Parijs doorvarend. De naam van die Franse rederij is me helaas ontschoten.

En dan de Mariane waar nog wat wetens waardigheden als hier onder te lezen, aan hangen.

 

Vaak heb ik de Mariane voorbij zien varen het schip was een vertrouwd gezicht op de Seine. Al vond ik het geen mooie bouw voor een schip, maar dat kwam mede door dat het speciaal voor de Seinevaart was gebouwd. Alles was laag op dat schip dat je  de indruk kreeg dat er grotere mensen op vaarden, dan op de andere schepen als je ze op het dek rond zag lopen. Maar ze hoefden als dat nodig was alleen het Stuurhuis maar te laten zakken. Wat ook heel gemakkelijk ging omdat het een speciale constructie was. Heel wat anders dan bij ons op de Fendo we hadden ook nog de Salon waar het stuurhuis op gebouwd was. We konden soms maar net krap aan onder de Pont du Austerlitz door. De Mariane en nog meer Seinevaarders hadden daar minder last van, mede door hun speciale lage bouw. Dat bracht onze Ouwe op een zijn inziens grandioos idee! Toen we die keer ons Stuurhuis verspeelden gaf hij de Timmerman opdracht het Stuurhuis dertig cm lager te maken. Wat tot gevolg had dat de Stuurman met de roergangers steen en been klaagden. Omdat dat ze verschrikkelijke pijn in de Nek en rug kregen, tijdens het wacht lopen. Maar om op de Mariane terug te komen, de laatste keer dat ik haar zag, lag ze in zwaar verloederde toestand in een dok te Harlingen. Te wachten om weggesleept te worden, om dan gezamenlijk met het dok gesloopt te worden. 

 

 

Verhaal over de barre winter met de Fendo op de seine bij austerlitz.

 

De winter van 1962-1963

 

 

 

 

 

 

 

 

              

        Scheepsjournaal

Free Web Site Counters