'Een Engels pukkelig douane strebertje'

 

Toen we zo'n vier reizen op Blyth gemaakt hadden viel ons steeds hetzelfde patroon op als hare Majesteit douane bij ons aan boord kwam.

Ik stond dan vaak met onze Ouwe in het Stuurhuis een praatje te maken,terwijl de dekploeg bezig was de bomen omhoog te trekken, om de werkboot buitenboord te zetten. Dan stopte de Auto van hare Majesteit,s Douane voor onze Gangway, de Portieren vlogen open, en daar kwamen de heren naar buiten gerold.

Voorop liep altijd zo'n jong fanatiek pukkelig babyface strebertje. Hij sprong dan snel over het potdeksel via het gangboord, het luikhoofd op. En via het andere gangboord over het potdeksel, sprong hij dan onze werkboot in. Die hij dan aan een grondige inspectie onderwierp.

We keken elkaar eens aan, en besloten dat we iets moesten doen om dat strebertje eens goed te grazen te nemen. Al wisten we nog niet hoe, maar het idee was geboren. Drie dagen later kwam Andrť, een van onze matrozen met een goed plan. En de reis daarop werden de voorbereidselen in gereedheid gebracht. Met  ideeŽn en hulp van iedereen aan boord  werd de klus geklaard.

En een klus was het, dat hadden we al snel door maar we verkneukelden ons al bij voorbaat hoe we dat strebertje te pakken zouden nemen.

Dus de volgende reis toen we Blyth binnen liepen was iedereen aan dek, of op de brug.Om met zijn eigen ogen te zien hoe het zou aflopen.

En daar kwam hare majesteit,s Auto aan gebold de portieren vlogen open. En daar  kwam onze Douaneploeg wederom de Auto uitgerold. Maar tot onze schrik was het pukkelig strebertje er niet bij, er heeste teleurstelling alom bij ons.

Onze Kap vroeg nadat hij de Chief van de ploeg van Snaps had voorzien, of de boy soms ziek was. Maar dat was niet het geval vertelde de Chef hij was naar school, en over vijf Day's about zou hij er weer bij zijn.

Maar hij vond het erg aardig van onze Kap dat hij zo'n belangstelling voor de boy had. Al hadden wij het idee aan het gezicht van onze kap te zien, dat hij zich niet zo erg happy voelde, na deze uitspraak van de Chief.

Maar weer op weg naar Rotterdam werd besloten de grap toch door te zetten. Dus de volgende reis toen we weer  terug in Blyth waren was alles klaar voor de grap die we met het Strebertje uit wilden halen. De bomen waren omhoog, en de werkboot  buiten boord gedraaid.

Iedereen stond in het Stuurhuis waar de verwarming op volle toeren draaide. Want het was bere koud buiten het vroor zo,n vijf graden.

Iedereen stond in volle spanning op het gebeuren te wachten, en de Kap was toch wel een beetje nerveus. En daar kwamen onze douane boy,s  aangebold, en nu kwam de ploeg er wel als vanouds uitgerold. Met ons pukkelige babyface strebertje voorop.

En ja hoor daar ging hij, met een sprong over het potdeksel. Vloog door het gangboord, rende over het luikhoofd, en plompte het bakboord gangboord in.  En Sprong daarna over het potdeksel zo de werkboot in. Waarna hij met een verbaast gezicht tot aan zijn middel in het ijskoude water zakte. En wat hadden we gedaan om dat te bewerkstelligen? Onze werkboot had een glazen bodem waarmee je in de Middelandsezee in het water de Vissen kon bewonderen. En die plaat hadden we er uit gehaald om dat hij lekte, vertelde onze Ouwe aan de Chef van de Douane. Toen die aan hem vroeg hoe dat nou gebeuren kon. De Boy had wel een Hartverlamming van de kou kunnen krijgen, of zelfs verdrinken zei hij. We hebben babyface er natuurlijk vlug uitgehaald zodat hij niet onder de boot kon schieten. De Chief kon het toch wel waarderen dachten we aan zijn gezicht te zien. Al liet hij zich daar niet openlijk over uit. Alleen ons Engels pukkelig strebertje is nooit meer in de onze werkboot gesprongen.

                                                                                                            Leen B